[ 25 ] در قسمتهاى ساحلى كنعان ، از سوى مديترانه ، در جنوب يافا ، تا حدود سرزمين مصر ، از قرن دوازدهم ق . م ، مىزيستند . در كتيبه‌هايى كه از رامسس سوم به جاى مانده ، نام اين قوم « پولاس‌تى » ( Pulasti ) ذكر شده كه ريشهء اصلى كلمهء فلسطين مىباشد [ 26 ] . كلمهء فلسطين ( فلستى ) بتدريج به منطقهء اين قوم اطلاق شد و به مرور زمان جايگزين نام كنعان گشت « 1 » . فلسطيان در قرن 12 ق . م از جزاير درياى اژه ( احتمالا جزيرهء كرت ) و ديگر نواحى مديترانه ، به اين منطقه آمدند و در سواحل ميان يافا و غزه ، رحل اقامت افكندند . به موجب روايات ، شهرها و مراكز اوليهء محل سكونت ايشان ، بنادر و شهرهاى اشدود « 2 » [ 27 ] ، اشقلون « 3 » [ 28 ] ، غزه « 4 » ، عقرون « 5 » [ 29 ] و جت « 6 » [ 30 ] بوده است . سفالهايى كه در اين منطقه كشف شده ، نشان مىدهد كه سفالگرى فلسطيان تقليدى از سفالگرى يونانيان است . و نقوش ترسيم شده بر سفالها بيانگر آن است كه ايشان مردمى جنگجو بوده‌اند . صورتهاى تراشيده ، كلاههاى مزين به پر ، كه تا پشت گردن را مىپوشاند ، بستن پارچه‌اى به كمر ، كه از گردن تا كمر را عريان نگه مىداشت - كه اين نوع لباس پوشيدن ، ويژهء اقوام دريايى قديم مىباشد - همگى نشانهء همانندى آنان با يونانيان است . سلاح جنگى آنان نيز شمشير كوتاه و سپر گرد بوده است . آنان ارابه‌هاى جنگىاى داشتند كه به وسيلهء چهار گاو كشيده مىشد و همين ارابه‌ها ، آنها را در جنگ با دشمنان پيروز مىساخت . فلسطيها در استخراج منابع آهن و استفاده از آن مهارتى بسزا داشتند و در ساختن ابزار جنگى با آهن ، بىرقيب بودند . سازمان سياسى شهرهايشان نيز ، قرنها رقيب دولت اسرائيل بود . خداى مورد پرستش آنان « داجون » ( داگون ) [ 31 ] نام داشت كه رب النوع ملى مردم فرات بود و از چهار هزار سال پيش ، در ميان خدايان آشور ، مقامى بس و الا داشت . اين خدا از اوگاريت « 7 » [ 32 ] واقع در فنيقيه شمالى تا نواحى غزه كه فلسطيان در آن

--> ( 1 ) . هاشم رضى . اديان بزرگ جهان ، ص 318 ( تهران ، آسيا ، بىتا ) . ( 2 ) . Ashdud ( 3 ) . Asgalun ( 4 ) . Gazza ( 5 ) . Agrun ( 6 ) . Jatt ( 7 ) . Ugarit